..thoughts arrive like butterflies
Last week, I went to Stockholm, Sweden, with two friends. In some trendy club, we met Kevin Rose, or at least, a guy that really looks like Kevin. Now, there are a couple of theories here:
Anyway, here are the pictures. Let me know what you think.
PS. We have no clue why this Kevin is pointing at the camera.. Could it be some habit?
Yesterday, it was the first time I went out in Utrecht since smoking is prohibited in clubs, restaurants and bars. Things were different; some places have separate smoking areas, others are completely empty, because everybody stays outside to smoke. Next to that, going out smells differently. Normally, the smell of going out was a combination of smoke and beer smell. Now, the beer smell is still there, but the smoke is replaced by all sorts of body odours. Since smoke smells like smoke, normally you aren't surprised by other smells, but since body odours come in all sorts and sizes and are different for all people, yesterday evening was an interesting, but stinky experience for my nose. Sweat, bad breath, farts and sometimes very bad perfumes could now be easily distinguished. Sanne, with whom I was going out, also noticed and told me that she noticed that people smelled very bad. Although it's healthier to go out without people smoking, I really have to get used to stinky people.
Last week was a busy, but great one. Friday morning, Jur and I took the train from Utrecht CS to Schiphol airport. There we first had to pick up our tickets, since Rossiya Air doesn't do the nifty e-ticketing yet. After the woman behind the counter finally found our tickets, it was check-in time. All went smoothly and after jumping the queue at the passport control by waving our Privium passes, we had some time to buy stuff at the duty free shops. Since Jur didn't have a present for Elena yet and we needed some extra orange stuff for the upcoming match we spent some money in one of the many souvenir shops that are at the Schiphol terminals. The rest was pretty standard; walking to the gate and finally boarding the plane.
After 2.5 hours in the air, we arrived at St. Peterburg airport. Customs took some time, but finally I saw her again in the arrival hall! It had only been 2 weeks since we'd been apart again, but I was so glad to see her again. By bus and metro we went to the apartments we rented and there, we had to say goodbye to Elena, since she had snuk out of the office and had to finish some work until 21:00. This was OK, since there was some unfinished business I had to take care of. First we went to the bakery to pay for the birthday cake I ordered. Katja, a friend of Elena helped me with preparing earlier on and helped me communicating with the girls at the bakery, but only by phone. Finally I payed and understood that the cake (with Miffy/Nijntje on it) would be ready at 16:00 the next day.
Next stop was the restaurant. I called them before and already made a reservation for 15 to 20 people, but they asked me to come to the restaurant before Saturday to discuss the evening. Since we had about 3 hours to take care of this and the restaurant was 45 minute drive from the city center, we took the metro to a train station on the north side of the city from where we wanted to take a train. When we arrived at the metro station we discovered that we took a big detour and found out that we just missed the train by 5 minutes. The next train would go an hour later, so we decided to take a taxi to the restaurant. After about 30 minutes we arrived there and had a nice meeting with an English speaking waitress and the manager. We created a menu and talked about all things involved. At first, the manager didn't allow us to bring our own cake, but after giving her a very sweet look, she finally agreed. All set, we took a bus back to the city and picked up Elena from her work. Here we met some people I worked with in a previous project and finally went to have dinner.
After dinner, Elena showed us a part of the city, next to the Neva river, where all sorts of festivities were, since it was the day that a lot of high school kids graduated. There was a big concert next to the river and lots of people looking at boats on the river. The atmosphere was very good and all people were happy. During this time of year, the sun doesn't go down and I found it pretty awkward to be on the street at midnight without complete darkness. The sun is somewhere on the horizon at 2 o'clock in the morning and it never gets completely dark.
Somewhere at 1 AM, Elena had to go home, so I decided to bring her (we took a car) and went back to the apartment. Jur and I decided to go out for a beer and finally found a nice pub where we could sit outside. Then it was off to bed.
The next day, Jur and I went to get a car we rented, but we couldn't find the rental place so we decided to skip this because we didn't need a car anyway. After, I went to Elena's house to meet her parents for the first time. I'm not a hero when it comes to the meet-the-parents-thing, but now I was even more nervous, since I didn't know what to expect in terms of the language barrier and cultural differences, but finally everything turned out very well. I felt very welcome and after the tour around the house, I had nice conversations with both Elena's mom and dad. I felt at home very quickly.
After some time Elena had to go to the hairdresser to get a new haircut for the evening and I went with her. The girl at the salon did a great job and she looked stunning. After she changed clothes at home we were off to go to celebrate her birthday. First we took a taxi to the apartment, so I could change my clothes and met there Oleg, a friend of Elena. I quickly went to get the cake, which turned out great. Then we took a taxi to the restaurant.
The restaurant was about 40 minutes by taxi and we arrived secondly, just after Julia and her boyfriend Andrei. The table was made and the menu was printed and closed with a seal. The cake was put in to the fridge by the staff. In 30 minutes all guests were there and the party started. Elena got a load of gifts from her friends and lots of flowers. For starters, guests could choose from the menu and as a main course the restaurant prepared a big meat and fish dish, a couple of big plates on the table where people could take from. The food was really good and very tasty and also the service was super. Dirty cutlery was replaced instantly and our waitress was very friendly, but also nice to look at. Especially Jur found her very interesting. Somewhere during the evening, Elena whispered to me that she would get the girls phone number if Jur didn't ask himself. As far as I know, everybody had fun and enjoyed the food, drinks and talks. After dinner we went for a quick walk to the beach, just to look at the sun going down and get some fresh air.
When we got back after 30 minutes, the soccer match between the Netherlands and Russia was about to start. Before, we had decided to watch it at the restaurant, since they had put up a big screen. Even though Jur and I were the only Dutch guys there, we still were dressed in orange. The match was very exciting, but finally Russia turned out to be the stronger team. Too bad for my country, but I think we were lucky to be in Russia when they won and not back home, since the party then really started. People dancing, shouting, singing and going completely crazy. One random guy in the restaurant came to us to thank for the game and was shouting "My friends! My friends" all the time. After taking some pictures with him, I decided to give him my orange "Holland" cap. After some time, we decided to go, but not before Elena got the waitress' (called Maria) number for Jur. We got a ride from Slava back to the apartment. Since I was completely exhausted, I decided to go to sleep, while Jur decided to go out. He wanted to go to the city center, but since all bridges open during the night, his ride there took him over an hour, but apparently he had a great time there, partying with people in the street.
The next day, I spent some time with Elena in the city center, before going to her parents house again for dinner. This time, Jur joined us also and we had great Middle Asian food, prepared by Elena's dad. After lots of nice stories from her parents, we went back to the city center to check St. Pete's night life. Finally we ended up in a place called Rossi's with lots of girls on the dance floor. After some time, Elena said goodbye, for she was very tired. Jur and I stayed until very late and drank too much.
The day after, we decided to go to Peterhof, the Russian Versaille, but first, Jur and I had to go to some office to get a registration for our visa. After we met with Elena to go to Peterhof. At first, Maria would join us, but since she had exams, she didn't have time. However, she told us that I had left my credit card at the restaurant, but that she woulld take it with her, so we could get it from her. By hydrofoil boat it took about 30 minutes to arrive at Peterhof, which is located on the south side of Spb. Peterhof is a lovely place with lots of fountains, golden statues and nice trees. After walking around for some time and taking pictures, we took a bus back to the city, where we had Sushi at a great restaurant and some cocktails at the 7SkyBar, a trendy bar located on the top floor of a big shopping mall. After this I went back and off to bed and Jur decided to go to the city again to party.
The following day there was news that the invitation for my Russian business visa was ready. Also, we had to get our registration. First Jur and I went to the registration office, only to find out that the registration wasn't finished, but should be picked up later that day. Jur would take care of this after his visit to the Hermitage museum. Me and Elena met in a different part of the city to get my invitation. After this, Maria called where we could meet her so she could give me back my credit card. We met her, but she didn't have much time to talk, because she was going to celebrate her holiday, but told us that we should really call her next time we were in Russia. Then Elena en I went to her parents place for dinner again. Jur was also invited, but spent 2 hours in the queue for the Hermitage, so he decided to get some dinner by himself after the museum. After lovely dinner and a nice conversation, we went to the theater to watch Tchaikovsky's Nutcracker. Elena got two tickets from her colleagues for this beautiful ballet. Since we were in a big traffic jam while driving there, we were about 10 minutes late. Our tickets said that we had places in a lodge somewhere, but since we were late, they put us in a very nice place, just in front of the stage!
After the ballet, I went back to the apartment again and said goodbye to Elena. On the way, I bought some beers to celebrate our great time in Spb with Jur. At the apartment we drank a bit, just until Jur got a text message from a girl he had met in a taxi, the night before, asking him to join her at a birthday party somewhere in the center. Even though it was going to be a short night (we had to get a taxi at 6 AM back to the airport), he decided to go there anyway. I packed my stuff and fell sound a sleep at 1 AM, for I was exhausted.
At 5:45, my alarm clock sounded and I got up, took a quick shower and waited for the taxi. Elena called that we should go downstairs, because she arrived. 30 minutes we were at the airport. After standing in a queue for security it was time to say goodbye. This part is always the hardest. After a long kiss, I finally went through security. Before check-in we had to wait again in a very big queue, but finally we checked in our stuff. Then through customs, security again and then to the airplane.
Some 2.5 hours later, I arrived on Dutch soil again. Completely exhausted, but it was all worth it. The hardest is the emptiness that sets in after saying goodbye, but I'm going back to Russia in 25 days. I decided to shorten my trip to NYC by one week and then go to see my girl again.
Ingredienten:
Bereidingswijze
Maak een HTML pagina, bij voorkeur in de kleuren zwart en roze en zet hier wat h4x0r taal op. Configureer apache met mod_rewrite op een willekeurig ongebruikte machine, zodat alle URLs altijd uitkomen op de eerder gemaakte pagina. Zet een een DNAT en een masquerade iptables rule op de border routers, zodat alle verkeer komende vanaf wiar^H^H^H het slachtoffers thuis IP, naar de machine waar apache op draait wordt geredirect. Bel vervolgens een klant op en vraag deze om een gunst. Leg uit dat je het slachtoffer in de zeik wilt nemen en vraag de klant of hij/zij het slachtoffer wil bellen met de melding dat er "iets raars aan de hand" is met de website van de klant. Wacht zelf een paar minuten en zet wat tcpdump of tethereal sessies aan op de routers. Als het goed is zie je een HTTP request komen naar de nieuwe pagina. Wacht een paar seconden. Pak je telefoon op en sta het slachtoffer te woord. Probeer het gesprek nog wat te rekken voor een nog beter resultaat. Onthul vervolgens de grap. Smakelijk!
Wouter, met Wiard.. $klant is gehackt..
Na het gedoe met mijn auto heb ik mijn rode bolide naar de schadeexpert gebracht, maar door een logistiek probleempje is mijn fiets aan de andere kant van Utrecht blijven staan. Deze wilde ik vanochtend meenemen, maar mijn ventielen bleken gestolen. Nadat ik bij de Gamma nieuwe gehaald had, pompte ik ze met een compressor op. Dit ging iets te hard, maar tijdens het pompen ging alles goed. 5 meter verder klapte mijn voorband, 2 seconden later mijn achterband.
De afgelopen 4 dagen zijn er een aantal dingen mis gegaan:
Eerst, mijn ISP:
Lekker weekendje naar de Ardennen met mij collega's:
En als klap op de vuurpijl:
'T is nu wel ff genoeg…
Het is weer bijna sinterklaas. De shops liggen alweer vol met pepernoten en gisteren zag ik al weer zwarte pieten in Den Haag rond lopen. Hardstikke gezellig allemaal, maar wat ik me afvraag is "Hoe doet die sint dat toch weer ieder jaar?". 7 miljoen huishoudens voorzien van pakjes in 1 avond. Dat is een logistike operatie waar de amerikanen een puntje aan kunnen zuigen, wanneer het gaat om de voedselvoorziening van hongerige Irakezen. En dit alles ongezien! Fantastisch. Ook doet hij dit al honderden jaren. Wat ik me als nerd natuurlijk ook afvraag is of de sint dit proces de afgelopen 20 jaar geautomatiseerd heeft? Wat voor soft- en hardware zou hij gebruiken? Wat voor databases (voor de verlanglijstjes) en hoeveel capaciteit heb je nodig voor al die data? Waar staat het datacenter (of wellicht datacenters en hoe zijn deze onderling verbonden)? De data die ieder jaar verzameld moet worden is natuurlijk enorm. Elk jaar worden er nieuwe kindertjes geboren en van ieder moet een record worden bijgehouden en ik weet zeker dat dat niet allemaal in 1 boek past. Met een geavanceerd systeem zou een uittreksel, geupload naar een PDA toch een veel betere oplossing zijn?
Daarnaast moeten al die verlanglijstjes in het systeem geplempt worden. De meeste nederlanders hebben wel een pc in huis en ik geloof dat 80% daarvan een internetverbinding heeft, maar ik heb de portal van de sint met het kado-registratie-systeem nog niet kunnen vinden, hetgeen betekent dat alle verlanglijstjes die door de pieten worden verzameld met de hand ingevoerd worden. Waar haal je zoveel data-typist pieten vandaan? Of zou de sint een geavanceerd OCR systeem hebben?
Daarnaast vraag ik me af wie de leverancier van de sint is? Gezien de hoeveelheid hardware, capaciteit (en software, wanneer de sint nog niet bekend is met opensource) en ruimte die er nodig is, is dit natuurlijk DE order van de eeuw, voor een partij als HP, Dell, IBM, etc.. Vreemd genoeg heeft hierover nog nooit iets op Slashdot gestaan, of zou de goed heiligman ook aan NDA's doen?
Ken je dat: je ziet twee losse dingen staan en in je hoofd worden ze een? Vandaag had ik het even. Op Utrecht CS hangen aan de Jaarbeurs kant een stuk of 30 abri's waar de meest uiteenlopende reclameposters in hangen. Vandaag hingen er posters van het tijdschrijft Pulse (een of ander BN-blad) en posters van Orange. Op de poster van Pulse stond Georgina Verbaan en op die van Orange de tekst "net een beetje slimmer". In gedachten verzonken liep ik langs de dagelijkse accordeonist en nog met andere dingen in mijn hoofd zag ik de twee posters, die naast elkaar hingen. Ik hoorde mezelf denken "Georgina Verbaan, net een beetje slimmer?! Hoe dat dan?!", toen ik uit mijn gedachte werd gehaald. Natuurlijk is Georgina Verbaan net niet een beetje slimmer; die is juist net een beetje dommer, toch? Natuurlijk zal het puur toeval zijn dat die twee posters net naast elkaar hingen, maar het deed mij denken aan de verhalen van sluik-reclame. Zoals er het gerucht ging dat er tijdens films bepaalde beeldjes werden vervangen door eentje met het beeld van een fles cola, zodat mensen in de pauze meer cola zouden drinken.
Wellicht dat het juist de bedoeling was dat ik het idee zou krijgen dat Georgina Verbaan net een beetje slimmer was geworden, zodat ik, wanneer ik met vrienden bij de kapper zit, ik de laatste primeur zou hebben! Maargoed, verstand komt met de jaren en ik hoop echt voor Georgina dat ze nog lang leeft..
De dag begon gisteren niet optimaal. Ik zou met de ouders van Amber boodschapen gaan doen, omdat Amber's vader niet mag tillen en bukken. Aangezien zij een grote voorraadkast hebben die toch wat leeg begon te raken, heb ik voorgesteld dat ik wel even met ze op en neer naar de supermarkt zou rijden. Na bij de Aldi alles afgerekend te hebben moest alles de auto in. Tijdens het inpakken liet ik een pot appelmoes en een beker yoghurt op straat kapot vallen. Mijn linker schoen onder de smurrie. 2-0 voor de pech
Na de koffie zou ik om een uurtje of 12 de trein naar Nijmegen pakken om samen met Wiard naar een auto te gaan kijken. Beneden stootte ik voordat ik ging nog even een lijstje met een tekening erin van een standaard, maar die brak gelukkig niet na de val. Phew.. 3-0 voor de pech.
In de trein ging het ook lekker; het kleine half uurtje dat de trein naar Venlo zou moeten rijden duurde meer dan 45 minuten. Toen ik in Venlo uitstapte zag ik de trein naar Nijmegen net wegrijden. De conducteur van de trein waar ik uitstapte vertelde me dat ze nog wel naar de machinist in de wegrijdende trein hadden gebeld, maar "die wilden niet wachten". Wat reizigersfrustratie borrelde naar boven en na een kort "WTF!?!111-moment" zat er niets anders op dan een uur op de volgende trein naar Nijmegen te wachten. 4-0 voor de pech.
Gelukkig scheen de zon nog en ik moet zeggen dat het deel van Nederland tussen Venlo en Nijmegen (waar ik overigens nog nooit was geweest) toch best mooi is. Ook mijn eerste ervaring met een Nederlandse dieseltrein was grappig. 4-1 voor de pech. In Nijmegen aangekomen gingen we kijken naar een Peugeot 205 CTI, maar deze was zo rot dat we de verkopers bedankt hebben en even wat zijn gaan drinken bij een vriend van Wiard. Daarna besloten we om naar Waardenburg te rijden om nog naar wat auto's te kijken. De zon scheen nog steeds en in Wiard's cabrio cruiseden we over de snelweg. 4-2 voor de pech.
Ondertussen hadden we allebei toch redelijke trek gekregen. Daarom bestelden we wat bij de McDonalds, maar er moest nog het een en ander gebracht worden. Na 15 minuten en een keer vragen waren ze het blijkbaar vergeten. Als troost kreeg ik een gratis ijsje van de dame achter de kassa. 4-3 voor de pech.
Na deze ongezonde maaltijd reden we naar een autobedrijf, maar deze was al een uur dicht. 5-3 voor de pech. We besloten naar Wiard's huis te rijden om daar op internet nog maar even wat te op internet naar auto's te kijken. Nadat we dit gedaan hadden vroeg Wiard of ik zin had om nog wat in zijn Willy (Jeep uit 1946) te rijden.
Hiervoor moesten we de auto ophalen bij een boerderij, waar Wiard zijn auto's heeft staan. Om de Willy uit de schuur te krijgen moest eerst zijn Renault Alpine uit de schuur gereden worden. Deze wilde echter niet starten en moest gesleept worden. Na wat geduw en gesleep hebben we deze voor Wiard's huis gezet (6-3 voor de pech).
Uiteindelijk konden we even gaan rijden in de Willy. Ondertussen waren er hele donkere wolken op komst. Toen we door de polder reden zagen we bliksem, niet ver weg. Tijdens de rit stonden we ook nog eens vast tussen een stuk of 15 koeien die de weg blokkeerden. Na 20 minuten gereden te hebben parkeerden we de jeep weer in de schuur en op dat moment begon het kei hard te regenen. Gelukkig zaten wij net binnen (6-4!). Na een sprintje naar een andere auto en het tot drie keer toe moeten dicht doen van de achterklep reden we (met ongeveer 3 meter zicht) terug naar Wiard's huis. Het regende zo hard dat we besloten om een minuut of 20 voor Wiard's huis in de auto te blijven zitten. Op een gegeven moment hebben we toch maar een sprintje getrokken naar de voordeur. Ik schat dat het een sprint van nog geen 20 meter was, maar ik was zeik nat (7-4). Na een lekker bord macaroni heeft Wiard me naar huis gebracht. Al met al dus niet echt een optimale dag, maar wel met veel lol.
Vandaag blijf ik maar binnen denk ik.
Recent Comments