Zoals wellicht een aantal mensen weten woon ik in Lombok, een wijk net achter Utrecht CS die voor ongeveer 75% uit allochtonen (of mensen van allochtone afkomst) bestaat. Toen ik nog in Boxtel woonde, woonde ik in een wijk waar dit percentage ongeveer hetzelfde was, maar de twee wijken zijn totaal niet met elkaar te vergelijken. De wijk in Boxtel bestond uit 7 grote flatgebouwen, waar mensen tussen het beton leefden. Lombok is een oude arbeiderswijk van voor de oorlog. Sinds de jaren 70 hebben er zich mensen uit met name Turkije gevestigd en zijn er een hoop buitenlandse eettentjes en turkse groentenwinkeltjes gekomen. Sinds iets meer dan een jaar maken Amber en ik deel uit van de bevolking in de Kanaalstraat, de hoofdweg door Lombok. Toen wij de eerste keer onze woning gingen bekijken had ik al een goed gevoel over de wijk. Overdag bruist het er, staan er bakken met groeten en fruit op straat, toeteren er auto's en staan deze dubbel geparkeerd. Een gezellige chaos.
Nu zijn allochtonen en de islam de laatste tijd erg hot. Iedereen heeft er wel een mening over en wat ik voel is dat er steeds meer onverdraagzaamheid ontstaat. Sinds de moord op Theo van Gogh merk ik dat er op een andere manier tegen moslims aangekeken wordt. Ik betrap mezelf er soms ook op om te snel te oordelen. Maar gisteren heb ik de Lombokse manier van met elkaar omgaan mogen ervaren.
Sinds een maand of wat heb ik een autootje van McNolia. Hier scheur ik lekker in rond en het ding rijd perfect. Het enige dat ik mis is een waarschuwing wanneer de lichten nog branden en ik uit wil stappen. Zo overkwam het mij dat ik eergisteren mijn lampen aan had laten staan en dus gisteren de accu leeg was. We moesten nog wat boodschappen doen en zouden daarna naar de film gaan. "Even aanduwen" dacht ik. Sinds ik een tijd terug een aantal auto's van Wiard heb verplaatst (waarvan de helft zonder accu stond), dacht ik de kunst van het aanduwen wel machtig te zijn. Toen Amber en ik een paar meter geduwd hadden stonden er ineens, zonder iets te zeggen, twee turkse mannen mee te duwen. Na een poging of 4 wilde de auto echter niet starten. We duwden de auto even een zijstraat in. De mannen namen afscheid en ik belde Wiard even om te vragen wat ik het beste kon doen. Normaal gesproken zou zo'n ding toch moeten starten. Nog maar eens proberen met Amber achter het stuur. Toen ik een meter of 10 geduwd had, stond er weer een man naast mij mee te duwen. Na een poging of 5 gaf ik het op. Wiard weer eens gebeld, want ik weet wel het een en ander van computers, maar op het gebied van auto's ben ik echt een cluebie. "Heb je startkabels", zei Wiard. Die had ik niet, maar ik kon die wel regelen. Bij friettent de Driehoek heb ik aan de eigenaar John gevraagd of hij toevallig startkabels had. John is een oude bekende van Wiard en wanneer ik een patatje ga halen, maak ik meestal even een praatje. John had kabels, maar kon niet weg uit de winkel om mij even te helpen starten. Ondertussen Jarl, een vriend van me gebeld of hij kon helpen starten. Een paar minuten later kwam Jarl aanrijden en we probeerden het met de startkabels. Ook hier schoot mijn kennis van auto's te kort en ik had eigenlijk geen flauw idee hoe we die kabels moesten gebruiken. Ook Jarl had geen idee. Toen we een paarminuten stonden te kloten kwam er toevallig een echte Utrechtenaar met zijn vader langs en die zou het wel even laten zien. Helaas wilde mijn rode bolide nog steeds niet starten, maar de man gaf niet op. Hij probeerde vanalles, totdat hij erachter kwam dat de hoofdzekering stuk was (ik denk dat dit kwam door het geklooi van mij en Jarl). Die dingen kun je schijnbaar alleen maar bij de dealer krijgen en die is op zaterdag avond natuurlijk gesloten, maar de man maakte met een stukje draad even een by-pass, zodat ik in ieder geval weer op weg kon. Al met al dus goed gekomen en zonder hulp van de mensen uit de buurt had ik anders de wegenwacht (waar ik geen lid van ben) moeten bellen.
Wat een fijne buurt..
Recent Comments