Toen ik zojuist in de keuken een toetje aan het maken was, viel het me op dat ik eigenlijk de eenvoudige dingen op het gebied van eten helemaal het einde vind. Een bak vanille vla met banaan of kersen, stokbrood met (kuiden) boter of een witte boterham met kaas. Zo ben ik ooit midden in de nacht wakker gemaakt door mijn zusje voor garnalen. Ooit had ze me gevraagd waar ik midden in de nacht voor wakker gemaakt kon worden. "Garnalen en chocolade mousse" had ik geantwoord. Maar zeker nu de zomer er aan lijkt te komen krijg ik weer helemaal zin in stokbrood met roomboter en een fijn stukje stinkworst (salami of fuet), samen met een lekker wijntje..
Archive for July, 2004
De dag begon gisteren niet optimaal. Ik zou met de ouders van Amber boodschapen gaan doen, omdat Amber's vader niet mag tillen en bukken. Aangezien zij een grote voorraadkast hebben die toch wat leeg begon te raken, heb ik voorgesteld dat ik wel even met ze op en neer naar de supermarkt zou rijden. Na bij de Aldi alles afgerekend te hebben moest alles de auto in. Tijdens het inpakken liet ik een pot appelmoes en een beker yoghurt op straat kapot vallen. Mijn linker schoen onder de smurrie. 2-0 voor de pech
Na de koffie zou ik om een uurtje of 12 de trein naar Nijmegen pakken om samen met Wiard naar een auto te gaan kijken. Beneden stootte ik voordat ik ging nog even een lijstje met een tekening erin van een standaard, maar die brak gelukkig niet na de val. Phew.. 3-0 voor de pech.
In de trein ging het ook lekker; het kleine half uurtje dat de trein naar Venlo zou moeten rijden duurde meer dan 45 minuten. Toen ik in Venlo uitstapte zag ik de trein naar Nijmegen net wegrijden. De conducteur van de trein waar ik uitstapte vertelde me dat ze nog wel naar de machinist in de wegrijdende trein hadden gebeld, maar "die wilden niet wachten". Wat reizigersfrustratie borrelde naar boven en na een kort "WTF!?!111-moment" zat er niets anders op dan een uur op de volgende trein naar Nijmegen te wachten. 4-0 voor de pech.
Gelukkig scheen de zon nog en ik moet zeggen dat het deel van Nederland tussen Venlo en Nijmegen (waar ik overigens nog nooit was geweest) toch best mooi is. Ook mijn eerste ervaring met een Nederlandse dieseltrein was grappig. 4-1 voor de pech. In Nijmegen aangekomen gingen we kijken naar een Peugeot 205 CTI, maar deze was zo rot dat we de verkopers bedankt hebben en even wat zijn gaan drinken bij een vriend van Wiard. Daarna besloten we om naar Waardenburg te rijden om nog naar wat auto's te kijken. De zon scheen nog steeds en in Wiard's cabrio cruiseden we over de snelweg. 4-2 voor de pech.
Ondertussen hadden we allebei toch redelijke trek gekregen. Daarom bestelden we wat bij de McDonalds, maar er moest nog het een en ander gebracht worden. Na 15 minuten en een keer vragen waren ze het blijkbaar vergeten. Als troost kreeg ik een gratis ijsje van de dame achter de kassa. 4-3 voor de pech.
Na deze ongezonde maaltijd reden we naar een autobedrijf, maar deze was al een uur dicht. 5-3 voor de pech. We besloten naar Wiard's huis te rijden om daar op internet nog maar even wat te op internet naar auto's te kijken. Nadat we dit gedaan hadden vroeg Wiard of ik zin had om nog wat in zijn Willy (Jeep uit 1946) te rijden.
Hiervoor moesten we de auto ophalen bij een boerderij, waar Wiard zijn auto's heeft staan. Om de Willy uit de schuur te krijgen moest eerst zijn Renault Alpine uit de schuur gereden worden. Deze wilde echter niet starten en moest gesleept worden. Na wat geduw en gesleep hebben we deze voor Wiard's huis gezet (6-3 voor de pech).
Uiteindelijk konden we even gaan rijden in de Willy. Ondertussen waren er hele donkere wolken op komst. Toen we door de polder reden zagen we bliksem, niet ver weg. Tijdens de rit stonden we ook nog eens vast tussen een stuk of 15 koeien die de weg blokkeerden. Na 20 minuten gereden te hebben parkeerden we de jeep weer in de schuur en op dat moment begon het kei hard te regenen. Gelukkig zaten wij net binnen (6-4!). Na een sprintje naar een andere auto en het tot drie keer toe moeten dicht doen van de achterklep reden we (met ongeveer 3 meter zicht) terug naar Wiard's huis. Het regende zo hard dat we besloten om een minuut of 20 voor Wiard's huis in de auto te blijven zitten. Op een gegeven moment hebben we toch maar een sprintje getrokken naar de voordeur. Ik schat dat het een sprint van nog geen 20 meter was, maar ik was zeik nat (7-4). Na een lekker bord macaroni heeft Wiard me naar huis gebracht. Al met al dus niet echt een optimale dag, maar wel met veel lol.
Vandaag blijf ik maar binnen denk ik.
Recent Comments