Yes, vandaag was het weer raak. Ik zat rustig een oud boek dat ik ooit van mijn vader gekregen heb, Beekman & Beekman, te lezen op Amsterdam Amstel, toen Amber belde. Mozes had weer een duif gepakt en deze keer lag het beestje onder de bank. Geen veren in de kamer, maar duidelijk een clean kill. Amber merkte het toen Mozes van onder de bank ineens met een veertje aan zijn bek tevoorschijn kwam. En ja hoor, onder de bank lag een dode duif. Dit keer was het geen dikke houtduif, maar een showduif van een achterbuurman van ons. Blijkbaar heeft de man showduiven (met van die vieze flosjes aan hun poten en rare extra veertjes op hun kop) en laat deze af en toe "vliegen". Vliegen kunnen de beestjes helaas bijna niet en bewegen zich daarom voort door salto's te maken in de lucht. Af en toe zien wij vanuit ons achterraam de man het dak op klimmen om een van de duiven naar beneden te krijgen. Eerst dachten we dat ze weleens ontsnapten, maar laats zag ik dat hij ze expres buiten liet. Niet erg handig, aangezien er 4 katten hier achter zitten. Een beetje duif heeft nog wel door wanneer er een kat komt en kan zich, als het een beetje mee zit, nog wel op tijd uit de veren maken, maar deze Connie Breukhoven soort heeft geen schijn van kans.
Easy target. Laats zag ik een van de beestjes van de nok van het dak af glijden om zo in de dakgoot te komen. Een "normale" duif zou dit stukje vliegen, maar blijkbaar vond het beestje het zo eng, dat hij voor safe ging en zich als een kind dat voor het eerst op ski's staat, naar beneden liet glijden. Ik hoop trouwens maar dat de eigenaar van de duif niet heel toevallig op mijn blog leest (als er uberhaupt iemand dat ooit doet), want mocht hij vragen of ik zijn duif gezien heb zal het antwoord toch "Ja, in mijn prullenbak.. Hoezo?" zijn.
0 Responses to “De duif (3)”